De voorpagina werd een derde korter door één ding weg te laten

Eerste blik op de nieuwe voorpagina: te veel tekst, en op een telefoon viel het menu uit elkaar. Allebei opgelost, en de tweede oplossing was vooral schrappen.

Waarom een voorpagina te lang wordt zonder dat iemand dat besluit: onderaan stonden de drie laatste stukken uit het logboek, en die stonden er helemaal, van eerste tot laatste zin. Dat was nooit een keuze, het was wat er gebeurde toen hetzelfde onderdeel op twee plekken werd hergebruikt. Nu tonen ze op de voorpagina alleen datum, kop en de openingsalinea, met de kop als link naar het volledige stuk. Een derde van de pagina weg, en niets van waarde kwijt: wie verder wil lezen klikt, en wie dat niet wil scrolde toch al voorbij.

En één alinea gewoon geschrapt. Boven die lijst stond een stukje uitleg over waarom er een logboek is. Goed geschreven, en op die plek las niemand het, want het stond tussen de kop en de stukken in en beloofde niets. Tekst die je niet kunt weglaten zonder dat er iets ontbreekt, is tekst die er hoort. De rest is vulling die je zelf hebt geschreven en daarom mooi vindt.

Het menu kostte twaalf regels en geen bibliotheek. Een knop die één woordje aan- of uitzet, en de opmaakregels doen de rest: onder een bepaalde breedte staat de knop aan en klapt de lijst eronder uit, erboven staat de knop uit en is het weer een gewone rij. Voor zoiets wordt vaak een kant-en-klaar pakket binnengehaald dat honderd keer zo groot is en dat je daarna moet blijven bijwerken.

Eén detail dat je pas merkt als het misgaat: het menu moet zichzelf sluiten als je op een link klikt. Bij een link naar een andere pagina hoeft dat niet, want die pagina laadt opnieuw en het menu is weg. Maar twee items springen naar een plek op dezelfde pagina, en dan blijft het opengeklapte menu over het doel heen staan waar je net heen wilde.