Een anker is geen pagina, en een teller heeft alleen zin als hij iets echts telt

Elk stuk uit het logboek heeft nu een eigen pagina, met eronder hoe vaak het bekeken is en een hartje dat je kunt indrukken. Onderweg bleek dat de tweede taal alleen op papier bestond.

Waarom "lees verder" niet naar een anker mag wijzen: de knop sprong naar een plek halverwege de lange lijst. Voor een bezoeker voelt dat als een pagina, voor een zoekmachine is het er één met tien onderwerpen door elkaar, en die weet dan van geen enkel onderwerp waar het over gaat. Tien losse pagina's met elk een eigen titel en samenvatting worden wel gevonden. Dezelfde tekst, alleen anders opgeborgen, en dat is het hele verschil.

Een kijkteller die op de overzichtspagina meetelt, telt niets. De eerste versie telde elk blok zodra het langs kwam scrollen. Op een pagina met tien stukken levert één bezoek dan tien "gelezen" op, en op de voorpagina nog eens drie. Nu telt alleen de eigen pagina van een stuk, pas als hij echt in beeld staat, en één keer per tabblad. Een getal dat te makkelijk oploopt is erger dan geen getal, want je gaat erop sturen.

Het hartje is met opzet te vervalsen. De browser onthoudt of je er al een gaf, en wie dat wist te wissen kan er nog een geven. Daar zit geen slot op, en dat is een keuze: dit is een waardering en geen stemming. Een echt slot betekent accounts, en accounts betekent inloggen, wachtwoorden vergeten en gegevens bewaren. Dat is een berg werk voor een cijfertje dat niemand controleert.

En toen bleek de tweede taal een decor. Er stond netjes in de kop van elke pagina dat er een Engelse versie was, met een adres erbij. Dat adres bestond niet. Zoiets is erger dan helemaal geen tweede taal, want je belooft iets aan de zoekmachine dat je niet levert. De reparatie was niet vertalen maar bouwen: elke interne link loopt nu langs één plek die weet in welke taal je bent, en de pagina's zelf zijn per taal drie regels. Wat er nog niet is, is de vertaling van het logboek zelf.